Siostry Loretanki

Loretanki (pełna nazwa Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Loretańskiej) — żeński zakon katolicki założony w Warszawie w 1920 roku przez bł. ks. Ignacego Kłopotowskiego Zgromadzenie Sióstr Loretanek realizuje charyzmat przekazany przez swego założyciela błogosławionego ks. Ignacego Kłopotowskiego. Siostry troszczą się o własne uświęcenie oraz przekazują Ewangelię poprzez słowo drukowane, żywe słowo i niesioną pomoc materialną i duchową ludziom potrzebującym, a szczególnie osobom starszym i dzieciom. Otwierają się na aktualne potrzeby Kościoła.
Religijne książki i czasopisma wychodzą z loretańskiej drukarni w Warszawie, w Pessano pod Mediolanem, a także w Bajamare w Rumunii i Bracławiu na Ukrainie. Wydawnictwa w Polsce i w Italii mają własne studio nagrań, co pozwala na wizualny i dźwiękowy przekaz prawd Bożych.
Siostry loretanki prowadzą katechezę w szkołach i przedszkolach. Podejmują edukację dzieci zaniedbanych i niosą im pomoc materialną prowadząc między innymi Dom Ojca Ignacego w Warszawie. Służą osobom starszym w domach spokojnej starości zarówno w Loretto koło Wyszkowa jak i w Bergamo oraz Locarno, a także odwiedzają chorych w domach. Siostry spotkać można przy pracy w zakrystii, kancelarii czy innych posługach domowych.
Siostry loretanki swoją duchowość kształtują w oparciu o Ewangelię, Regułę św. Benedykta, własne Konstytucje, oraz pisma bł. ks. Ignacego Kłopotowskiego. Założyciel przekazał swoim duchowym córkom umiłowanie Eucharystii oraz szczególną cześć do Matki Bożej. Odpowiadając na zawołanie św. Benedykta: „Aby we wszystkim Bóg był uwielbiony” siostry łączą radosne poświęcenie Bogu z upodabnianiem się do Chrystusa i Jego Matki oraz ofiarną służbą Kościołowi i człowiekowi.
Codzienność wypełniają kontemplacją i pracą. Podczas Eucharystii składają każdego dnia w łączności z Ofiarą Syna Bożego ofiarę z własnego życia. Wielbią Boga monastyczną Liturgią Godzin korzystając z benedyktyńskiego brewiarza. Zgłębiają Słowo Boże, poświęcają czas na codzienną medytację i modlitwę różańcową. Wpatrzone w Maryję jako Matkę Słowa Bożego i swoją Mistrzynię, szerzą Jej kult oraz uczą się od Niej ewangelicznych postaw. Maryja jest główną Patronką Zgromadzenia. Drugorzędnymi patronami są: św. Józef, św. Benedykt i św. Scholastyka.

Błogosławiony Ignacy Kłopotowski, prezbiter

KłopotowskiIgnacy urodził się 20 lipca 1866 r. w Korzeniówce koło Drohiczyna na Podlasiu w patriotycznej i głęboko wierzącej rodzinie.
Ignacy urodził się 20 lipca 1866 r. w Korzeniówce koło Drohiczyna na Podlasiu w patriotycznej i głęboko wierzącej rodzinie.  Uczył się w gimnazjum klasycznym w Siedlcach. Dalsze kształcenie podjął w seminarium duchownym w Lublinie i w Akademii Duchownej w Petersburgu. Święcenia kapłańskie przyjął 5 lipca 1891 r. w katedrze lubelskiej.
Po święceniach został wikariuszem parafii Nawrócenia św. Pawła w Lublinie. Jednocześnie w lubelskim seminarium duchownym od 1892 r. przez czternaście lat prowadził wykłady z Pisma Świętego, katechetyki, kaznodziejstwa, teologii moralnej i prawa kanonicznego. Pracował też w wikariacie katedralnym, a potem był rektorem kościoła św. Stanisława (w tym czasie pomagał prześladowanym unitom).
Swojej działalności nie ograniczał do obowiązków duszpasterskich. Był wrażliwy na potrzeby innych i nie pozostawał obojętnym wobec biedy i upadku moralnego, z którymi zetknął się w czasie swojej pracy. Z myślą o bezdomnych i bezrobotnych już w 1893 r. stworzył Lubelski Dom Zarobkowy, w którym mogli oni pracować w wielu warsztatach, zarabiając na utrzymanie i mieszkanie. Zadbał również o kształcenie zacofanego społeczeństwa, inicjując szkołę rzemieślniczą. Trzy lata później dla moralnie upadłych kobiet założył Przytułek św. Antoniego. Zakładał też domy opieki dla starców i sierocińce.
Z pomocą bogatych ziemian zainicjował też założenie w podlubelskich wsiach sieci szkół wiejskich; pomagały mu w tym także siostry zgromadzenia Służek Niepokalanej z Mariówki, za co Ignacego spotkały represje ze strony władz rosyjskich.
Pisał, wydawał i rozpowszechniał modlitewniki oraz tanie broszurki religijno-patriotyczne. Wydawał: dziennik „Polak-Katolik”, tygodniki „Posiew” i „Anioł Stróż” (pisemko dla dzieci), miesięczniki „Dobra Służąca” i „Kółko Różańcowe”. Łączny ich nakład wyniósł ponad 8 milionów egzemplarzy. Po odzyskaniu niepodległości wznowił i redagował „Przegląd Katolicki”, zaś pod koniec życia zaczął wydawać „Głos Kapłański”. Zakładał też księgarnie.
W 1908 r. przeniósł się z działalnością wydawniczą do Warszawy, aby ją rozwinąć na szerszą skalę. Mimo kłopotów z cenzurą, trudności finansowych i krytyki ze strony prasy liberalnej, trwał wiernie przy tej formie apostolstwa.
W Warszawie prowadził także pracę duszpasterską. W 1913 r. został mianowany wikariuszem przy kościele św. Anny, a rok później rektorem dominikańskiego kościoła przy ul. Freta, którym opiekowało się duchowieństwo diecezjalne po usunięciu zakonników w ramach carskich represji. Sześć lat później został proboszczem parafii Matki Bożej Loretańskiej przy kościele św. Floriana na warszawskiej Pradze. Pelnił rownież funkcje dziekana praskiego i kanonika gremialnego kapituły warszawskiej.
Kierując się chęcią zapewnienia ciągłości zapoczątkowanej przez siebie działalności wydawniczej, 31 lipca 1920 r. założył Zgromadzenie Sióstr Loretanek, które kontynuują dzieło ks. Kłopotowskiego, prowadząc drukarnię oraz wydawnictwo, w którym ukazuje się wiele pism i książek.
Ks. Ignacy przyczynił się do powstania domów noclegowych, przytułków dla starców i kobiet oraz ochronek dla dzieci i młodzieży również w Warszawie. W 1928 r. założył Loretto k. Wyszkowa – ośrodek kolonijny dla biednych dzieci i dla staruszek. Dziś Loretto stało się sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej.
Ks. Kłopotowski organizował dla najbiedniejszych bezpłatne kuchnie, kolonie, ochronki. Do dziś w budynku przy ul. Sierakowskiego 6 siostry loretanki prowadzą Dom Ojca Ignacego – świetlicę dla dzieci z najuboższych rodzin z terenu warszawskiej Pragi.
Ludzie, którzy zetknęli się z nim, nazywali go „prawdziwym ojcem, opiekunem sierot”. Jako kapłan odznaczał się wielką gorliwością, umiłowaniem Boga i bliźniego, wiernością modlitwie, szczególną czcią Najświętszej Eucharystii i gorącym nabożeństwem do Matki Najświętszej.

Dodaj komentarz